Εδω Πολυτεχνείο

46 Χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την εξέγερση του Πολυτεχνείου την κορυφαία στιγμή του αντιδιδακτορικού αγώνα που σήμανε το τέλος της Χούντας και την επιστροφή της Δημοκρατίας στην Ελλάδα.

Στις 16 Νοεμβρίου του 1973, η Συντονιστική Επιτροπή των φοιτητών που βρίσκονται κλεισμένοι στο Πολυτεχνείο ανακοινώνει στους δημοσιογράφους το επαναστατικό μανιφέστο της εξέγερσης: Από τις πρωινές ώρες ο κόσμος αρχίζει να συγκεντρώνεται πάλι, μέσα και έξω από το Πολυτεχνείο. Η ηγεσία της χούντας εξοργίζεται. Η αστυνομία αγχώνεται και γίνεται πιο βίαιη…. Οι συγκρούσεις με τους φοιτητές και τους διαδηλωτές γίνονται σφοδρότερες. Οι συμπλοκές πλέον δεν περιορίζονται γύρω από το Ίδρυμα, αλλά σε όλο το κέντρο της Αθήνας που μετατρέπεται σε πεδίο μάχης. Η αστυνομία απαντάει με αμέτρητα δακρυγόνα και καπνογόνα. Πολλοί τραυματίζονται από ξύλα και πέτρες. Στις 7 το απόγευμα το Πολυτεχνείο έχει μετατραπεί σε νοσοκομείο. Στον πρόχειρο Σταθμό πρώτων Βοηθειών περιθάλπουν τους δεκάδες τραυματίες των συμπλοκών. Οι διαδηλωτές δεν υποχωρούν. Ο φόβος δεν τους σταματά, η τρομοκρατία αυτή τη φορά δεν πιάνει….
Τα συνθήματα από τους πολίτες, ακούγονται όλο και πιο δυνατά. «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία», «Όλοι ενωμένοι», «Ελλάς Ελλήνων Φυλακισμένων». Οικοδόμοι, μαθητές, εργάτες στήνουν οδοφράγματα με αυτοκίνητα, τρόλεϊ και λεωφορεία, για να κρατήσουν μακριά την αστυνομία. Σε πολλούς δρόμους κοντά στο Πολυτεχνείο ανάβουν φωτιές. Στις 10 το βράδυ ακούγονται πυροβολισμοί. Οι αστυνομικοί σκληραίνουν τη στάση τους και ρίχνουν στο «ψαχνό». Ο Διευθυντής της Αστυνομίας Πόλεως ζητάει εγγράφως τη συνδρομή του στρατού «προς καταστολήν των ταραχών». Έως τα μεσάνυχτα οι μάχες συνεχίζονται και οι τραυματίες πολλαπλασιάζονται. Ο εκφωνητής εκλιπαρεί για βοήθεια. Το κέντρο ερημώνει. Από τους στρατώνες του Γουδή και του Διονύσου ακούγεται ένας οξύς θόρυβος. Είναι ο ήχος της ερπύστριας. Τα τανκς με πλήρωμα απλούς φαντάρους βγαίνουν στους δρόμους….

Προορισμός, το Πολυτεχνείο. Σε λίγο ξημερώνει η 17η Νοεμβρίου……

Τα τρία άρματα του στρατού έχουν φτάσει στο Πολυτεχνείο. Στήνονται αριστερά, δεξιά και μπροστά από την πύλη. Οι φοιτητές δεν λυγίζουν. Μαγκωμένοι στα κάγκελα, φάτσα με το τανκ. Ο εκφωνητής Δημήτρης Παπαχρήστος κάνει συνεχώς εκκλήσεις. Η Συντονιστική Επιτροπή ζητάει διαπραγματεύσεις. Το αίτημα απορρίπτεται. Κοντεύει 3 τα ξημερώματα. Οι εξεγερμένοι βρίσκονται αντιμέτωποι με το σκληρό πρόσωπο του φασισμού.
Αστυνομικοί και λοκατζήδες παίρνουν θέσεις μάχης. Το άρμα μαρσάρει, κινείται και ρίχνει την πύλη.  Οι φοιτητές οπισθοχωρούν στο εσωτερικό του Πολυτεχνείου και η έφοδος με πραγματικά πυρά αφήνει, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, 34 νεκρούς. Κανείς δεν ξέρει πόσοι πέθαναν αργότερα, επειδή δεν διακομίστηκαν σε νοσοκομεία προκειμένου να διαφύγουν τη σύλληψη. Έπειτα από λίγα λεπτά οι εξεγερμένοι σχηματίζουν φάλαγγα και με τα χέρια πίσω από το κεφάλι βγαίνουν, συνοδεία αστυνομικών, περνώντας μπροστά από τη γκρεμισμένη πύλη. Μέχρι τις 3.30 το πρωί το Πολυτεχνείο και η γύρω περιοχή έχουν αδειάσει. Που και που γίνονται κάποιες συγκρούσεις….
Στις 5 το πρωί τα άρματα μάχης αποχωρούν. Στις 6 εκκενώνεται και η Θεολογική Σχολή της Θεσσαλονίκης. Στις 11 κηρύσσεται στρατιωτικός νόμος. Είναι η αρχή του τέλους της επταετούς χούντας. Στις 25 Νοεμβρίου ο δικτάτορας Παπαδόπουλος φεύγει όπως ήρθε. Με πραξικόπημα από τον Ιωαννίδη….Ακολουθεί η τουρκική εισβολή στην Κύπρο….που αποτελεί την τραγική κατάληξη της επτάχρονης δικτατορίας.