…ο πόνος που τους έπιασε όλους για το κλείσιμο των καναλιών που δεν πήραν άδεια και το μαύρο που θα πέσει

…ο πόνος που τους έπιασε όλους για το κλείσιμο των καναλιών που δεν πήραν άδεια και το μαύρο που θα πέσει. Η γράφουσα σαφώς και συμμερίζεται την αγωνία των ανθρώπων για τους οποίους το μέλλον είναι αβέβαιο και θεωρεί ότι όπως βρέθηκε λύση για το θέμα των απασχολουμένων στην ΕΡΤ και αναζητείται και για τους εργαζόμενους στον Μαρινόπουλο, θα πρέπει να βρεθεί ίδια λύση και για όσους χάσουν την δουλειά τους από το νέο τηλεοπτικό τοπίο. Ωστόσο δεν μπορώ να ανεχτώ τα κροκοδείλια δάκρυα εκείνων που πραξικοπηματικά έριξαν μαύρο στην ΕΡΤ βγάζοντας στον δρόμο 2.800 εργαζόμενους, εκείνους που σιώπησαν όταν έκλεινε ο ALTER όταν έκλεινε η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ.

Γιατί τότε δεν διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους; Γιατί ήταν δικές τους πολιτικές που οδήγησαν σε αυτή την εξέλιξη; Και γιατί δεν διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για τα καθημερινά λουκέτα; Δυστυχώς απογυμνώθηκαν τελείως δικαιώνοντας τον δικό τους τότε αρχηγό που έκανε λόγο για «νταβατζήδες». Γι αυτούς είναι που κόπτονται και όχι οι εργαζόμενοι. Γιατί αν νοιαζόταν για τους εργαζόμενους δεν θα καταργούσαν τις συλλογικές συμβάσεις, δεν θα νομοθετούσαν τους μισθούς πείνας, δεν θα επέβαλλαν τις τετράωρες απασχολήσεις με 240 ευρώ. Αν λοιπόν κάποιος μπορεί να μιλά για τους εργαζόμενους στα Μέσα Ενημέρωσης που θα χάσουν την δουλειά τους είναι ίδια η κοινωνία και όχι οι πολιτικοί της αντιπολίτευσης.