O πόλεμος που άνοιξαν κάποιοι με το Μουσικό Σχολείο

…ο πόλεμος που άνοιξαν κάποιοι με το Μουσικό Σχολείο ο οποίος προκαλεί μόνο θλίψη. Όπως θλίψη προκαλεί η αδιαφορία των αρχών για τις συνθήκες μέσα στις οποίες γίνεται η εκπαιδευτική διαδικασία. Και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Η δουλειά που γίνεται στις αίθουσες δεν κρίνεται από τις εισαγωγές στα ΑΕΙ.

Κρίνεται από την ποιότητα των μαθητών και των εκπαιδευτικών, από την συγκρότηση της προσωπικότητας στην οποία συμβάλλει, από την εξύψωση του πνευματικού επιπέδου, από την συμβολή του στην τοπική κοινωνία. Και όλα αυτά, προς απογοήτευση κάποιων το μουσικό σχολείο τα κατάφερε. Παράδειγμα το φεστιβάλ που γίνεται με συμμετοχές από όλη την Ελλάδα αλλά και η συμπόρευση με αυτό σημαντικών κεφαλαίων της Μουσικής μας Σκηνής όπως η Δήμητρα Γαλάνη, η Νένα Βενετσάνου και ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου.

Μόνο αυτά τα ονόματα αρκούν για να δώσει τα διαπιστευτήριά του στην κοινωνία και όχι στους μικροπρεπείς οι οποίοι μετατρέπουν την αγωνία των παιδιών και των δασκάλων τους σε όπλο για να εξυπηρετήσουν τους σκοπούς τους. Είτε τους αρέσει όμως είτε όχι το Μουσικό Σχολείο αναδεικνύει την δική τους γύμνια που για αυτούς παιδεία είναι ο Τσαλίκης, η Γαρμπή και οι συν αυτώ. Και μόνο λοιπόν για την προσφορά του στον πολιτισμό αξίζει τη  στήριξη όλων στον αγώνα που δίνει. Γιατί το σχολείο δεν είναι θέμα διαπραγμάτευσης.  Είναι δικαίωμα των παιδιών.