Η κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος γινόταν με τα εύσημα πολλών και με τη διαμαρτυρία ολίγων

Όλα συντείνουν στο ότι δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι φτάσαμε εδώ που φτάσαμε και τώρα κλαίμε όλοι σαν παράφωνες «μοιρολογίστρες». Βλέπαμε δίπλα μας να γίνονται πράματα και θάματα αλλά ή τα αγνοούσαμε ή δεν ίδρωνε το αυτί κανενός ό, τι και να λέγαμε, ό, τι και να γράφαμε. Η κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος γινόταν με τα εύσημα πολλών και με τη διαμαρτυρία ολίγων. Και θα θυμηθώ πάρα πολλές περιπτώσεις κατασπατάλησης δημοσίου χρήματος που οι εκάστοτε κυβερνήσεις αρχικά βόλεψαν σε θέσεις διοίκησης «ακαμάτες» και «άχρηστους» και στην συνέχεια απλά κουκούλωσαν το όλο γεγονός με συνοπτικές διαδικασίες.

Πρώτο και καλύτερο παράδειγμα, συνεταιριστικά εργοστάσια! Εργοστάσια που αυτή τη στιγμή θα μπορούσαν να δώσουν πνοή και ανάσα στην ανεργία και τη φτώχια που κατατρώει το Νομό μας αλλά έκλεισαν καταχρεωμένα και χωρίς κανείς να δώσει λόγο για ό,τι έγινε. Δεύτερο παράδειγμα : Εταιρείες και φορείς δημόσιου χαρακτήρα που ξεπετάγονταν σαν τα μανιτάρια για να δώσουν κύρος σε πολιτικούς και να βολέψουν υμετέρους χωρίς αντικείμενο και πραγματικό λόγο ύπαρξης. Τρίτο παράδειγμα : Αναπτυξιακή Νομού Ξάνθης ΑΕ ΟΤΑ. Μία εταιρεία που πρόσφερε πολλά στο Νομό μας, στήριξε τόσο τους Δήμους όσο και συμπολίτες μας ιδιώτες επενδυτές που κατάφεραν να κάνουν μία επένδυση – επιχείρηση για να εξασφαλίσουν τα προς το ζειν. Μία εταιρεία που εκκαθαρίζεται εδώ και πέντε χρόνια και κανείς ακόμη δεν έχει ψάξει να βρει ποιος ή ποιοι ευθύνονται για αυτήν της την κατάντια. Και απ’ ότι φαίνεται θα εκκαθαρίζεται για πολλά ακόμη χρόνια γιατί πολύ απλά δεν ενδιαφέρεται κανείς ούτε για απόδοση ευθυνών, ούτε για απόδοση δικαιοσύνης. Αχτίδα ελπίδας η νέα προσπάθεια που γίνεται τώρα από τους φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης για να γίνει ένα νέο ξεκίνημα, χωρίς τα λάθη του παρελθόντος και να αξιοποιήσουν τους πόρους που θα φέρουν έστω και μία μικρή ανάσα ανάπτυξης στην περιοχή μας.

Κι όμως όλα αυτά που σας αναφέρω τα γνωρίζαμε και τα γνωρίζατε. Συζητιόταν παντού η κακοδιαχείριση του δημοσίου χρήματος κι όμως κανείς δεν ενδιαφερόταν ή κανείς δεν μπορούσε να κάνει κάτι για να σταματήσει αυτή η αχρειότητα. Και τώρα την πληρώνουμε όλοι τη «νύφη». Και αυτοί που φάγανε με χρυσά κουτάλια επί παντοδυναμίας τους (και δεν τους αγγίζουν οι οικονομικές κρίσης και τα τοιαύτα) και αυτοί που τους βλέπανε να τρώνε με χρυσά κουτάλια και τώρα βρίσκονται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.  Τι συμπέρασμα βγάζουμε; Ότι τα καταφέρνουν μια χαρά αυτοί που ξέρουν να είναι μέσα στα κόλπα και πάντα αυτός που την «πατάει» είναι ο απλός και τίμιος κοσμάκης. Γεννηθήτω το θέλημά σου !